Its fred lol..people are excited for st.pattys day here in colorado..they are all dressed up!!
Bogs: Wala naman nasaktan?
Mae: Nailigtas namin lahat ng tao, pero yung mga ari-arian nila…
Bogs: Bakit dati sinasabi mo— Sinasabi mo sa mga nasusunugan na wag sila malungkot… dahil buhay pa sila… na hindi dapat panghinayangan ang mga puwedeng palitan.
Mae: Akala ko rin. Hindi pala… May mga bagay na kapag nasunog, hindi mo na kayang ibalik sa dati, wala ka nang magagawa kundi— Kundi dahan-dahan mo siyang panuorin… tinutupok ng apoy.
Bogs: Mae, nagpunta ako dito para humingi ng tawad sa’yo. Kaya kong akuin ang lahat ng kasalanan sa mundo… Pero— Pero hindi ang aminin na ginamit lang kita. Mae, kahit kailan, hindi kita ginawang rebound. Hinding-hindi. Minahal kita… Mahal na mahal kita.
Mae: Salamat, Bogs. Ang sarap pakinggan at mas masirap paniwalaan, pero hanggang kailan? Bukas makalawa, may darating na iba… may bagong pagseselosan. It’s not you, Bogs… it’s me. I’m so insecure… no love can be good enough. Not even yours. Rebound man o hindi. Ang lungkot diba?
Bogs: Mae, magtulungan tayo. Ako ang magpupuno sa lahat ng kulang. Ikaw ang maging Bogs, ako ang dating Mae. Maghihintay ako, magtitiyaga ako, lahat gagawin ko hanggang sa okay ka na… hanggang kaya mo nang mahalin ang sarili mo… hanggang kaya mo na akong mahalin ulit! Ibalik natin sa dati, Mae… sa dati, Mae.
Mae: Sana nga, Bogs. Sana nga ganun kadali yun… pero hindi e. Bogs, sana ako muna… yung ako lang… yung ako lang mag-isa. Salamat sa lahat. Salamat sa lahat, Bogs. Mamimiss kita.
Paano na kaya!!
Minahal mo ba talaga ako? O sinubukan mo lang akong mahalin para hindi rin kita iwan? Ano ba talaga ang totoo?“
“Syinota mo ko e! Syinota mo ang best friend mo!
“Ipinatalo mo lahat pati ako! Pati ako, ipinatalo mo, Congratulations! Congratulations, natalo tayo.
Bakit ba ang manhid manhid mo.“
“Gusto mo kong umalis? Gusto mo kong mawala sa buhay mo? Alam mo kung pwede lang sana, matagal ko nang ginawa yun e. Pero hindi ko kaya. Hindi ko kaya! Alam mo, araw-araw, sinasampal-sampal ko ‘tong sarili ko para magising ako sa katotohanan! Para matauhan ako! Para matigil na ‘tong kagaguhan ‘to! Kahit sabihin ko sa sarili kong ‘Tama na!’ Isang text mo lang, ayan, nandiyan na ako. ‘Di kasi kita matiis e. Lahat sila sinasabi sakin ang tanga-tanga mo! Hanggang kailan ka magpapakatanga?’ Pero ganun naman talaga diba? Lahat ng nagmamahal, nagpapakatanga! Kaya tanga na kung tanga pero mahal kita! Mahal kita! Gago ka! (Sampal!) Ang manhid mo! Mahal kita! Bakit ikaw pa?! Bakit ikaw pa?!“
“Lagi nalang akong pangalawa. gusto ko din namang maging una.“
“Alam mo since you came back..i kept asking myself..kung kailan okay na ang lahat, the person from past has to come back. tapos iniisip ko siguro..siguro nagbabalik sila to make you realize how much you’ve changed, how much you’ve moved on. Anna i think you came back to remind me..not of what I’ve lost but what i have right now..at kung gaano ako ka-tanga to let her go like that.”
“Tayo na lang akin ka na lang!“
I’m a pretty guy lucky to have you as my best friend… But I’m luckiest guy in the world to the have you as my girlfriend. :)
Lahat ng nagmamahal nagpapakatanga. kaya tanga na kung tanga, pero mahal kita.
Bogs: Mae! Mae! Mae, sandali… Mae, it’s not what you think. Mae, please naman oh, makinig ka sakin. Mae, wala yun. Wala talaga yun. Kelan ba ‘ko nagsinungaling sa’yo?
Mae: Kelan? Dati Bogs, hindi… pero simula nang nakasanayan mo kong sabihan na mahal mo ‘ko, naging sinungaling ka na.
Bogs: Hindi. Hindi totoo yun. Hindi kita mahal? Hindi kita mahal?!
Mae: Mahalaga lang siguro, Bogs… pero hindi mahal.
Bogs: Mae, wag nang ganito. Wag ganito… kung hindi kita mahal, bakit ako nasasaktan na makita kitang ganyan?
Mae: Bogs, minahal mo ba talaga ako? O sinubukan mo lang akong mahalin para hindi rin kita iwan? Ano ba talaga ang totoo?
Bogs: Ganun ba akong klaseng tao, Mae? Isusugal ko ang friendship natin? Gagawin kitang panakip-butas? Tapos ano? Para ano? Isinugal ko dahil mahal kita… kaya lang…
Mae: Ayan! Dyan tayo sumasablay, Bogs eh. Sa ‘kaya lang’. Laging may ‘kaya lang’. Never naging simpleng ‘mahal kita, Mae’. Yun lang naman ang gustong marinig ng kahit na sino, diba? Bakit hindi mo magawa sakin yun? Bogs, walang namilit sa’yo. Walang nagmakaawa sa’yo. Sinabi ko lang naman sa’yo ang nararamdaman ko dahil hindi ko na kayang itago yun. Bogs, sana lumayo ka na lang… Sana umiwas ka na lang, maiintindihan ko pa yun… pero Bogs, syinota mo ko e! Syinota mo ang best friend mo! At nung bumalik si Anna, ipinatalo mo ang lahat… Ipinatalo mo lahat pati ako! Pati ako, ipinatalo mo, Bogs! Congratulations! Congratulations, natalo tayo.
Anna: I just want to say how sorry I am. Nung bumalik ako at nakita kita, I thought we could start anew. I thought by kissing you, it would let us know who we really loved.
Bogs: Well, Anna, it’s too late. I’ve already lost her. Alam mo, since you came back, I kept asking myself… kung kelan okay na ang lahat, the person from your past has to come back. Tapos iniisip ko siguro— siguro nagbabalik sila to make you realize how much you’ve changed, how much you’ve moved on. Anna, I think you came back to remind me not of what I’ve lost, but I have right now, at kung gaano ako katanga to let her go like that
Mahirap naman po talagang baguhin ang nakasanayan e.”
